* Premio de Investigación do Concello de Cervantes 2017

O día 21 de abril de 2017, o Concello de Cervantes, coincidindo coa celebración do Día do Libro (adiantouse dous días por caer en domingo), fixo entrega do Premio de Investigación "Cervantes Saavedra" que convoca cada dous anos. Esta é a terceira edición. A convocatoria fíxose pública no Boletín Oficial da Provincia de Lugo o pasado 19 de decembro. O prazo para entregar os traballos rematou o 28 de febreiro. 

O traballo tiña que incluír, ao menos, a descrición xeográfica e hidrográfica do término municipal de Cervantes, os monumentos megalíticos, petroglifos, castros, asentamentos, minas e vías de época romana, o monacato, o feudalismo, os foros, a desamortización, a Guerra da Independencia, as Guerras Carlistas, o agrarismo, a emigración, a represión da ditadura franquista, a arquitectura civil e relixiosa, etnografía, folclore, lendas, tradicións, toponimia, actividade socio-económica, etc. Moita tea para prazo tan cativo.

Malia dificultade para facer unha Historia de Cervantes (diso se trataba), a documentalista Pilar Carpente máis eu decidimos poñernos mans á obra. Os centos de quilómetros percorridos ao longo de cinco anos polo municipio resultaran frutíferos. 

Uns días antes de expirar o prazo rematamos, sorprendidos polos case 500 folios que conseguiramos encher. Non fora unha tarefa fácil, pero aínda que non resultaramos gañadores, merecera a pena.

O día 11 de abril comunicáronnos que o xurado, por unanimidade, decidira outorgar o premio á obra Cervantes, un concello con historia. O noso traballo. Traballo que quedaría orfo se non for polas persoas que ao longo dos anos nos acompañaron e guiaron ata os sitios, contáronnos historias, facilitáronnos documentación... Vaia para elas o noso agradecemento.

Nos vindeiros meses publicarase o libro.

 


* O campamento romano da Cortiña dos Mouros

O Campo do Circo ou Cortiña dos Mouros atópase na serra dos Ancares, a cabalo entre as parroquias de Balboa (O Bierzo) e Vilarello (Cervantes). A parte máis elevada do monte, situada a 1.294 metros de altitude, presenta unha morfoloxía practicamente achairada, cun bo dominio visual sobre as cabeceiras dos ríos Navia e Balboa, actuando como divisorio de augas.

No ano 1998, Mañanes Pérez é o primeiro en situar aquí un posible asentamento, indicando a existencia dun muro, se ben non se comprobou sobre o terreo. O propio topónimo, O Circo (latín circus), que en principio denunciaría un terreo de forma circular ou semicircular nun monte, tamén podería facer alusión (ademais de a un círculo lítico prehistórico) a un circo romano pola súa forma alongada. No ano 2000, a empresa Terra Arqueos redactou unha ficha para a Carta Arqueolóxica de Balboa designándoo como "lugar de habitación indeterminado" pero consierándoo como un antigo asentamento que podería estar relacionado coas mámoas dos Forniños (Vidal Encinas, 2015). En efecto, ao sur deste posible xacemento, distante uns 550 metros, nunha paraxe de monte baixo pertencente ao Bierzo, documéntanse tres túmulos do Neolítico (o Inventario de Patrimonio da Xunta de Galicia ubica a mámoa número 1, erradamente, en territorio galego). Recentemente, os do Colectivo Patrimonio dos Ancares localizamos outras dúas mámoas ao norte, xa en terras do concello de Cervantes, a uns 150 metros do asentamento.

 

Aínda que os restos sobre a superficie apenas son perceptibles, a utilización das novas tecnoloxías (fotografías aéreas, LIDAR, etc.) evidencian a existencia dun posible campamento de cronoloxía altoimperial romana. Tomando como referencia as fotos aéreas históricas, o recinto, de forma tirando a trapezoidal, tería unhas 4 hectáreas. Na actualidade só se aprecia de forma case imperceptible, debido á mesta vexetación, un parapeito ou cerco en ángulo recto (uns 160 x 85 metros) na parte do Bierzo; no lado galego as repoboacións forestais e a apertura de cortalumes e camiños arrasáronno na súa totalidade.

 

Este campamento da Cortiña dos Mouros, xunto co da Serra da Casiña, en Valverde (Balboa), gardan certa relación co trazado da vía XIX do Itinerario de Antonino a través do porto do Portelo ou cos pasos naturais existentes con anterioridade á calzada romana (Menéndez Blanco et al., 2015), en cuxas proximidades se localiza a aldea do Comeal (ou Cumial) onde se documentou un agger da vía. Entre ambos os dous campamentos hai pouco máis de seis quilómetros. Por outra parte, no extremo occidental, a uns vinte quilómetros do Campo do Circo, descubríronse no ano 2010 os campamentos romanos da Recacha (Navia de Suarna) e a Granda das Xarras (Ibias, Asturias-Candín, León) que dominaban os pasos de montaña que unen os Ancares e Ibias. Sen esquecermos do da Huerga de Frades, en Villazala.

 

As características destes sitios arqueolóxicos indican que se trata duns castra aestiva de cronoloxía altoimperial romana, uns campamentos temporais construídos polo exército romano no decurso das campañas militares durante as Guerras Astur-Cántabras (29-19 a.C.). Estas construccións actuaban como base de operacións onde se acuartelaban as tropas, onde se abastecían ás que estaban no frente, lugar de retirada no caso de seren fustrigados polas forzas locais, exploración dunha zona con recursos mineiros (só no concello de Cervantes están documentadas preto de 60 explotacións auríferas), infraestrutura de apoio á construción de camiños, etc.

 

Nos meses de febreiro e marzo de 2017, integrantes do noso colectivo peiteamos a zona removida polas máquinas (cortalumes) e as gabias feitas para a plantación de piñeiros (a parte mellor conservada, a do Bierzo, está cuberta por unha densísima matogueira) na procura dalgúns restos; a busca resultou infrutuosa, se ben é certo que neste tipo de asentamentos non é doado atopalos.

 

No ano 2011, uns veciños de San Miguel de Vilarello, de avanzada idade, contáronnos que no lugar había tres fornos de pedra para facer o cal que logo se utilizou na construción do castelo de Doiras. Daquí, tamén nos dixeran, os mouros levaban o ouro para agochalo na coñecida como Pena dos Mouros, situada non moi lonxe, preto da aldea de Riamonte de Baixo.

 

Para coñecer a cronoloxía do momento de ocupación do campamento do Campo do Circo (e do resto) é preciso emprender unhas serie de prospeccións e escavacións arqueolóxicas que nos poden amosar o protagonismo que tivo a serra dos Ancares no período de conquista e dominación romana de Galicia, e unha visión distinta das coñecidas como Guerras Astur-Cántabras, denominación que cremos pouco atinada.



* Machados neolíticos e punta de lanza en Baralla

O día 12 de marzo de 2017, integrantes do Colectivo Patrimonio dos Ancares achegámonos ata a aldea de Mazaílle, en Baralla, para falar con don Guillermo Frey Lamela quen se puxo en contacto con nós para amosarnos unhas pezas de “forma curiosa” que garda na súa casa dende hai moitos anos, tantos que xa estaban en poder, ao menos, dende a época dun seu avó. Nada máis velas axiña as identificamos como dous machados de pedra puída do Neolítico, feito que nos produciu unha enorme alegría, tanto polas pezas en si como por tratarse duns exemplares pouco frecuentes na comarca dos Ancares e na mesma provincia de Lugo. Ata o presente, deste período só tiñamos documentadas nos seis concellos da comarca dúas pezas, unha en Padornelo (Cervantes) e outra en San Martín de Neira de Rei, tamén en Baralla, que demos a coñecer no mes de xuño de 2015.

 

O proceso de elaboración dun instrumento de pedra puída requiría moitas horas de traballo, primeiro había que labrar e lascar a pedra para darlle a forma desexada, continuando logo co puído da superficie frotándoa contra outras rochas. A Idade da Pedra Puída (como tamén se coñece o Neolítico) é un período en que as sociedades nómadas dos cazadores-recolectores se converten en sedentarias, en que practican a agricultura e a gandería, nacendo aquí os primeiros asentamentos estables o que propiciou o traballo da pedra puída, a cerámica e os tecidos. Foi esa técnica utilizada na confección dos instrumentos a que deu nome a este período da prehistoria en que se pasa da pedra lascada á pedra puída.  

Entre os machados puídos distínguense, fundamentalmente, dous tipos. Ao primeiro pertencerían os que presentan unha forma tirando a cuadrangular e de grande espesor. Ao segundo os que presentan unha forma xeralmente trapezoidal ou tendente a triangular, maior anchura e menor espesor, cunha sección transversal rectangular ou oval. 

 

O señor Guillermo descoñece en que sitio da aldea foron atopados, se ben cremos que é probable que proveñan da necrópole megalítica coñecida como O Queimado, a uns 600 metros de Mazaílle, onde están documentadas cinco mámoas, lugar onde a súa familia sempre traballou a terra.

O primeiro machado, de sección tirando a cuadrangular, ao que lle falta unha parte, mide 9 cm de longo, 5 cm de ancho na parte central, 4 cm na parte superior, e 5,5 cm no fío lixeiramente curvado; ten un espesor máximo de 2,5 cm e o seu peso é de 250 gramos. 

O segundo machado é de sección triangular, mide 15 cm de longo, 4,5 cm de ancho na parte central, e 4 cm no fío lixeiramente curvado; na parte superior, en punta, presenta un burato que se utilizaría para suxeitar un mango de madeira; ten un espesor máximo de 1 cm e un peso de 240 gramos. 

Ambos os dous machados están moi ben puídos. Entre todos os obxectos do Neolítico, os machados deben ser incluídos no horizonte máis antigo, período que abrangue, aproximadamente, dende o 6.000 a.C. ao 2.800 a.C. É dicir, o machado atopado en Baralla pode ter unha antigüidade de entre 6.000 e 7.000 anos. 

Polas pequenas dimensións das pezas e a boa factura, cremos que, máis que ser utilizadas para realizar algún traballo, deberon formar parte do enxoval funerario que se enterraría xunto co morto, quizais para amosar o seu status social. As pezas semellan que están realizadas nunha rocha de orixe metamórfica que non existe na zona, polo que chegarían ao lugar debido a un intercambio ou troco con outros pobos. 

Segundo os datos que manexamos, na provincia de Lugo atopáronse machados neolíticos nos concellos de Begonte, Castro de Rei, Cospeito, Guntín de Pallares, Lugo, Meira, Monterroso, Outeiro de Rei, Pantón, Vilalba e Xermade, exemplares que podemos ver nos museos do castro de Viladonga, Lugo e Vilalba.

 

Pero a cousa non quedou aí. Hai uns 50 anos, o señor Guillermo, cando andaba coas vacas nun castro que hai en Mazaílle, coñecido como das Croas, atopou varios anacos cerámicos e unha peza de singular importancia. Trátase dunha punta de lanza de bronce. De pequenas dimensións e partida na punta, mide 10 cm de longo, 3 cm de ancho máximo, e ten un peso de 125 gramos. Presenta forma romboidal, cunha perforación circular na base onde se introduciría o mango.

O castro onde apareceu a lanza atópase a 800 metros de altitude sobre o nivel do mar. Situado nun outeiro dominante, presenta forma ovalada, defendido en todo o seu perímetro por unha muralla de terra e pedras e foxo. Hai tempo contáronnos que un home descubrira unha especie de “cuña” de ouro que vendeu en Lugo.  

Pola tipoloxía da punta de lanza, e a falta dun estudo máis pormenorizado, cremos que pode datarse no Bronce Final, cunha antigüidade mínima de 700-800 anos antes de Cristo. Por referencias recollidas noutras ocasións, tamén apareceron muíños circulares de man, algunha peza de ferro, anacos cerámicos e tégula, feito que podería levar a pensar nunha longa ocupación do sitio, como pouco dende o 800 a.C. ao século I d.C., se ben isto non deixa de ser, polo de agora, unha hipótese xa que a aparición dun só obxecto da Idade do Bronce no castro puído deberse a outros factores.  Hai algúns anos, os do noso colectivo documentamos parte dunha construción circular e unha construción cadrada coas esquinas redondeadas.

* Un novo castro en Baralla

Localizado polo Colectivo Patrimonio dos Ancares o día 8 de xaneiro de 2017. 

Castro situado nun outeiro a 508 metros de altitude, no lugar coñecido como A Carballeira, entre a estrada LU-P-0503 que vai dende a capital municipal á parroquia de Aranza, o río Neira e o rego de Abredo.

De forma tirando a ovalada, ten unhas medidas aproximadas de 110 metros no eixo norleste-suroeste e 75 metros no eixo noroeste-sureste. Estaba defendido en todo o seu perímetro polo forte desnivel do terreo, con dous aterrazamentos, agás polo noreste, a parte máis vulnerable, por onde tería a entrada, que estaba protexido por un profundo foxo. Dentro do recinto, na parte noroeste, obsérvase unha pequena croa duns 30 por 40 metros arrodeada por unha pequena muralla de terra e pedras e o foxo citado máis arriba.

Na actualidade, a maior parte do castro utilízase para pasto. Na croa, cuberta pola maleza, hai carballos plantados. Ao longo dos anos sufriu diversas alteracións. Polo medio do castro fixeron un camiño que o atravesa case na súa totalidade, e outro camiño bordéao polas caras norte e oeste; este último alterou de forma significativa as defensas. Polo suroeste sufriu unha importante transformación cando habilitaron esta parte para os labores agrícolas. O foxo tamén foi utilizado en época moderna para a extracción de pedra. Na parte norte vese unha casa de pedra en ruínas e cuberta na actualidade pola maleza. O castro tamén está atravesado por unha liña de media tensión.

Mantiña unha boa comunicación visual cos castros de Pousada e Ferreiros.

O achado foi comunicado ao Servizo do Patrimonio Cultural e ao Concello de Baralla.

* Un castelo roqueiro en Cervantes

Ligazón a outro noso blogue sobre a localización no mes de decembro de 2016, polo Colectivo Patrimonio dos Ancares, dunha torre ou atalaia no monte coñecido como O Teso do Castelo, en Airoá (Cervantes), a 1.300 metros en liña recta do castelo de Doiras.
 

* O mito zoela de Ouselle (Becerreá)

Resulta bastante frecuente atoparnos con referencias á parroquia de Ouselle, no concello de Becerreá, que a identifican coa antiga Ocellum Gallaicorum da Xeografía de Ptolomeo (100-170 d.C.), capital do pobo céltico dos Zoelas (Zoelae en latín), famosos polo liño que cultivaban e que era moi apreciado en Roma, empregado tanto para a confección de pezas de vestir como para curar feridas.

Ocellum é un nome prerromano, posiblemente precéltico, co significado de cume, monte escarpado, outeiro que, ademais de como topónimo, funciona como epíteto, en ocasións acompañando a unha divindade indíxena como Arentius Ocalaecus ou Arentia Ocelaecca, como acontece coa ara adicada so Lar Ocaelaego atopada en Vilariño (Sarreaus) e custodiada no Museo Arqueolóxico de Ourense, unha testemuña do sincretismo entre a relixión autóctona (Ocaelaego) e romana (aos Lares) en Galicia, terra onde abundan os topónimos rematados en -ozelo, -ouselle, -oselo... (Arcucelos, Fragoselo, Nocelo, Ouselle...).

Ademais do Ocellum Gallaicorum citado por Ptolomeo, o Itinerario de Antonino (redactado entre o 196 e o 217) e o Anónimo de Rávena (do século VII, que manexou documentación de séculos anteriores) citan un Ocellum Duri ou Octoduron, identificado durante moito tempo, non sen polémica, coa cidade de Zamora, un poboado vetón documentado por Estrabón (64 a.C.-19/25 d.C.) no Libro III da súa Xeografía, e por Plinio o Vello (23-79 d.C.) que o describe na súa Naturalis Historia. Posteriormente apareceron outras posibles ubicacións dentro da provincia de Zamora, como Almaraz de Duero e Villalazán. No Itinerario de Antonino menciónase unha calzada dividida en dous tramos: o de Augusta Emerita (Mérida) e Caesaraugusta (Zaragoza) e de Asturica Augusta (Astorga) e Caesaraugusta. Na punta de intersección das dúas vías atoparíase Oceloduri.

Sábese que octo- é un deus celta, pero hai autores que opinan que o prefixo ocelo- significa, como apuntei máis arriba, monte escarpado, outeiro, que tamén se atopa na toponimia celta. Por outra parte, a palabra Ocelus empregábase como teonimia de Marte en Xermania e na Bretaña. A denominación posterior oceloduri, proveniente de octoduron, é unha corrupción que transforma octo- por ocelo-, co sufixo (durum) que aparece en varios topónimos ao longo dos pobos celtas de Europa e que podería significar "forte no promontorio".

Se ben é certo que en Ouselle está o castro da Croa, a identificación da parroquia con Ocellum débese, unicamente, ao topónimo. O licenciado Molina, na súa Descripción del Reino de Galicia... (1550) tamén di que o lugar onde asenta o castelo de Monterrei é de época romana, chamándoo Ocelum. No castro asturiano do Chao de San Martín (Grandas de Salime, Asturias) apareceu un vaso de cerámica común descuberto nun contexto do século I d.C. que amosa un grafito coa inscrición: "Copiam [.] vriflavienses salvtem ocelae felicieter", que podemos traducir como "Os buroflavienses desexan sorte en abundancia aos de Ocela", o que, segundo algúns investigadores, levarían a Ocellum Gallaicorum para o citado castro; a capitalidade dos buroflavienses identíficase coa Pobra do Burón (A Fonsagrada).

No Staatliche Museen zu Berlin (Museo Nacional de Berlín) atópase a coñecida como Táboa de Hospitalidade de Astorga ou Pacto dos Zoelas. As referencias que se teñen son as do Corpus Inscriptionum Latinarum (1869), onde indica que procede "de los confines astorganos donde fue llevada a Madrid, antes de mediar el siglo XVII; de Madrid, donde la poseía D. Lorenzo Ramírez de Prado, llevola a Roma Camilo Máximo, patriarca de Jerusalén y allí estuvo en el Museo de Bellorio, hasta que pasó al Real Museo de Berlín, donde se conserva". A peza orixinal é unha prancha de bronce que remata nun frontón triangular e que fai referencia a dúas inscricións xurídicas reflectidas no mesmo documento. A primeira delas, suscrita o 28 de abril do ano 27 d.C., renova un pacto de hospitalidade asinado en data descoñecida. Este acto tivo lugar na cidade de Curunda que, aínda que na actualidade non se puído identificar con ningún lugar preciso, sábese que é a capital dos Zoelas, cuxa área de actuación se ubicaba no Conventus Asturum, con capital en Asturica Augusta (Astorga). Resulta chamativo que este pacto se realice entre dúas partes, a dos Desonci (identificado, tamén erradamente, con Doncos das Nogais) e a dos Tridiavi, pertencentes á mesma comunidade, a gens dos Zoelae, que se comprometen entre si a un acordo, o que deu pé a supoñer que aínda non se comezara a aplicar o esquema administrativo romano con base na Civitas. A segunda inscrición correspóndese co acto de renovación do dito pacto, o 11 de xullo do ano 152 d.C., feito que ten lugar nun ambiente máis romanizado, como así o testemuñan os elementos da onomástica que definen aos interesados que son os mesmos que no caso anterior e que agora actúan en conxunto e realizan pacto con tres individuos concretos, un da gens dos Orniacos e outros dous dos Zoelae. Este pacto non se trata dun acordo entre o poder de Roma e un pobo indíxena, senón que establece un acto de clientela entre gentilitates do Conventus Asturum, ratificado en Asturica Augusta.

A comarca actual dos Ancares estaría habitada polos Seurros Transminienses (para uns unha subdivisión interna dos Seurros, e para outros un pobo distinto), cos núcleos urbanos de Aquae Quintiae (Baños de Guntín) e Timalinus (Baralla), e polos Susarros que ocuparían as montañas do Courel e do Cebreiro, con capital no Castellum Alobrigiaeco (tabulae do Courel). Polo norte terían como veciños aos Egovarros Namarinos que habitarían no Val do Masma e na Serra de Meira, polo sur aos Lemavos cuxa capital, Dactonium, se erguería, probablemente, no monte de San Vicente do Pino, en Monforte, e polo oeste os Cóporos aos que Ptolomeo lles asigna as localidades de Iria Flavia e Lucus Augusti, que abranguerían, polo tanto, un amplo territorio. Os Seurri son mencionados por Ptolomeo (non deben confundirse co populus galaico dos Seurbi, mencionados por Plinio, pertencentes ao conventus bracarensis), e así constan nas testemuñas epigráficas: "Reburrus Ari Seurus (castello) Narelia" (Hübner, 1869), "Tridiae Modesti f(iliae) Seurr(a)e Transm(iniensi) exs (castello) Serante" (Année Epigraphique), "Q(uintius) Varius Reburri f(ilius) Maternus Seurrus Transmini(ensis)" (Arias Vilas, Le Roux e Tranoy, 1979), "Flaci interciso Seuroru(m) [?]itc Susicus" (Arias Vilas, Le Roux e tranoy, 1979).

Segundo E. R. Luján, no seu Pueblos celtas y no celtas de la Galicia Antigua: Fuentes literarias frente a fuentes epigráficas, a etimoloxía do etnónimo Seurri é escura, mais presenta un sufixo -u(r)rus que se atopa nun conxunto de etnónimos da Galicia occidental e Asturias; di que non semella que poida tratarse dunha formación celta.

Canto aos Susarros, aparecen citados en varios epígrafes, ao que hai que sumar, segundo Correa (2002), a lenda Susarros/Susarres que se atopa en moedas visigodas coa lenda Arros/Arres [...] castellanos Paemeiobrigenses ex gente susarrorum [...] (Aannée Epigraphique), Tillegus Ambati f(ilius) Susarrus (castello) Aiobrigiaeco et Clotus Clutami f(ilius)... Susarru(s) domo Curunniace (Hübner, 1869). O citado Luján di que non resulta posible establecer a etimoloxía do etnónimo, aínda que semella de raigame celta.

* O misterio do relevo de Salcedo

Foi a mediados dos anos noventa cando vin na hospedaría do Cebreiro unha pedra gravada cuns curiosos motivos. Cando me interesei pola peza, contáranme que era a copia dun petroglifo cuxo orixinal fora reaproveitado como lintel dunha palloza na aldea de Salcedo, no concello da Pobra do Brollón. Cando o atoparon graváronlle a data de 1952 que aparece na parte superior esquerda. Ao parecer había algunha copia máis por aí, ao menos unha en Barcelona e outra en Sevilla.

Na superficie da pedra, cunhas medidas aproximadas de 80 x 40 centímetros, obsérvanse dous homes montados en cadanseu cabalo. Sobre o ventre dos cuadrúpedes, coas catro patas e o rabo perfectamente marcados e mirando un cara o outro, vense senllas espadas gravadas. Os cabaleiros miran cara o observador da peza, carecen de extremidades inferiores, apreciándose nidiamente o tronco do que saen os brazos extendidos en cruz, cos dedos das mans claramente definidos, e cabeza redonda co nariz e os ollos esculpidos. Sobre o peito dun dos xinetes vese un círculo cruzado por catro liñas, e debaixo do brazo esquerdo un cadrado cunha aspa. Completan o panel outro animal (un can?), unha espada e outros símbolos de difícil interpretación, ademais da data citada.

Sen outros datos ao meu dispor, documenteino no meu blog onosopatrimonio e logo neste do noso colectivo.

Sorprendentemente, recoñezo, non volvín a interesarme pola peza ata o día 18 de novembro de 2015 (uns vinte anos despois!), grazas a unha chamada de Francisco Albo, de La Voz de Galicia, quen me preguntou sobre ela.

Dous días despois, para emendar a neglixencia, lisquei cedo para Salcedo, con tan boa sorte que dei coas persoas adecuadas que sabían toda a historia. O meu principal informante foi don José Rivera que ten a casa xusto pegada á do lugar de procedencia da pedra orixinal coas gravuras.

A historia que me contou defire substancialmente dos escasos datos que posuía. Don José díxome que a pedra apareceu no ano 1951, nos alicerces dun antigo curral cando o estaban a derrubar. Os gravados miraban cara o interior e estaban do revés. Durante un tempo estivo tirada no sitio, ata que ao ano seguinte foi reaproveitada na fachada principal da casa cando foi arranxada. O albanel, para "conmemorar" a restauración da vivenda, gravoulle a data de 1952. Alí permaneceu ata arredor do ano setenta en que os propietarios a venderon por unhas 15.000 pesetas. E de alí, para O Cebreiro, para a hospedaría de San Xiraldo de Aurillac que é onde eu a vira.

Cando lle preguntei a don José se sabía onde fora a parar o orixinal, contestoume que era o que se atopaba no Cebreiro, feito que puído comprobar no ano 1998 cando foi á romaría do Santo Milagre. Non tiña dúbida ningunha, como amigo e veciño dos propietarios da casa (coñecida como Casa dos Currais), axudara a derrubar o antigo curral que, segundo el, tiña centos de anos. O mesmo me asegurou outra veciña que tamén a vira cando a atoparon e despois no Cebreiro. Don José Rivera contoume que cando trasladaran a pedra para a fachada, o albanel, ademais de gravar a data, "retocara" as gravuras para realzalas.

Para aclarar definitivamente o misterio, o día 28 do mesmo mes, Suso, un veciño de Barxamaior, acompañounos a Sergio Fernández e a min para falar cos actuais propietarios quen nos confirmaron que se trataba da peza que viñera de Salcedo. Contáronnos que o comprador fora o seu tío, don Elías Valiña Sampedro, o Cura do Cebreiro, que xunto con Chamoso Lamas impulsou a restauración do poboado e da igrexa do Cebreiro e recuperou o Camiño Francés de Santiago.

A hospedaría pechou, e a pedra coas gravuras, lamentablemente, non está exposta ao público.

Canto a se a peza está completa, descoñecémolo, se ben cremos que era sensiblemente máis grande. Sobre a súa procedencia é imposible sabelo, ata que se atopou no ano 1951 ignorábase a súa existencia. Procedería dalgún dos catro castros que hai na parroquia de Salcedo: Domiz, O Pereiro, A Roda do Castro ou Beirán? O que si dá a impresión é que a pedra foi primeiro cortada, preparada e logo gravada. Non se trataría, polo tanto, duns motivos realizados nunha pedra que formara parte dun afloramento onde adoitaban gravarse os petroglifos galegos. Os motivos de Salcedo difiren substancialmente das representacións ao aire libre da Idade do Bronce en que as esceas de monta son moi esquemáticas; o mesmo acontece coas figuras humanas. En troques, nas representacións de Salcedo móstranse unhas figuras ben definidas, doadas de identificar. A frontalidade das figuras dos cabaleiros con cabeza redonda, onde destacan os ollos globulados, seméllanse moito ás representación das cabezas do Noroeste, así como o círculo insculpido sobre un dos persoeiros que podería facernos pensar nun escudo tipo caetra. Nos petroglifos galegos, as armas (espadas neste caso) sempre aparecen soas ou empuñadas. Polo tanto habería que desbotar a súa pertenza a un período anterior ao século I a.C.

Pero, e se o círculo non é a representación dun escudo tipo caetra e se trata, como ben me apuntou o arqueólogo André Pena Graña, dunha roda solar? Esta representación dun círculo cos eixos orientados a todos os puntos cardinais é unha evolución do círculo simple dos petroglifos que estivo presente en todas as culturas europeas da Idade do Bronce. A cruz celta tamén é unha evolución cristiá da roda solar. Pero as rodas solares tamén son bastante frecuentes durante o período romano. Por citar algúns exemplos en Galicia, vense rodas solares nas estelas de Recebés (Coirós), Mazarelas (Oza dos Ríos) ou da rúa de Pontevedra de Vigo, datadas arredor do século III d.C.

Pero hai máis. E se ese círculo cos eixos fose un crismón pero sen as letras gregas da abreviatura do nome de Cristo e outros elementos como alfa e omega? Constantino converteuno en emblema do seu exército (dise que despois dun soño). O crismón foi moi importante na iconografía dos templos románicos onde en varios casos só vemos o círculo cos eixos e sen letras. O crismón era un símbolo de protección e de triunfo do cristianismo sobre o paganismo. Por outra banda, debaixo do brazo esquerdo do cabaleiro aparece un cadrado cunha aspa no interior que nos fai pensar na coñecida como Cruz de Santo André que simboliza ao guerreiro invisible.

Atendendo á morfoloxía da peza (foi cortada e preparada para logo facer as figuras) e á perfección dos motivos, podemos desbotar que se trate dunha representación da Idade do Bronce, é dicir, non é un petroglifo. Uns cabaleiros-guerreiros galaicos? É moita a tentación pero se así fose trataríase dunha peza, atrévome a dicir que única. 

A pesares da deteriorización da peza nalgunhas partes e nos "arranxos" do albanel, vese que se atopa en bastante bo estado, apreciándose a "intervención" só nos cabalos pero non nas cabezas, non observándose un desgaste significativo polo que é probable que non estivera exposta aos axentes meteorolóxicos.

Na Idade Media, este tipo de representacións (homes a cabalo) son abondosas, e se lle engadimos o crismón e a cruz de Santo André, a súa adscrición románica sería bastante clara, quizais do século XI ou principios do XII como apunta Pena Graña. Un curto engadido: hai quen mantén que a cruz patada templaria deriva da vella roda do crismón. Na España Sagrada dos PP. Flórez e Risco (1747) cítase un documento do ano 1254 que alude a unha igrexa en Santiorxo, na parroquia de Liñares (A Pobra do Brollón), pertencente aos templarios.

André Pena lembroume que a cruz de Santo André é un símbolo anterior ao cristianismo, como tamén o é a cruz cristiá, polo que cabe a posibilidade de que sexa tardoantiga, non desbotando que puidera ser galaica, mais tamén que se trate da escea dun duelo popular románico.

Está claro que non resulta doado interpretar a escea, certos elementos do programa iconográfico desconcertan o que fai que esta peza, se cabe, sexa aínda máis singular.



 

PROTECCIÓN PARA O RELEVO DE SALCEDO

A principios do mes de marzo de 2016, dende o Colectivo Patrimonio dos Ancares dirixímonos ao Servizo do Patrimonio Cultural en Lugo para que nos dixeran se o relevo de Salcedo, procedente da Pobra do Brollón e na actualidade no Cebreiro, figuraba catalogado. A mediados do mes de abril contestáronnos que non, e que "pola súa tipoloxía non ten a consideración de Ben de Interese Cultural".

Aínda que esperabamos a resposta, non deixou de sorprendernos que tendo coñecemento da existencia do relevo, esta singular peza non figure no inventario de bens patrimoniais da Xunta de Galicia.

O mesmo día da resposta solicitamos á Xunta de Galicia a súa inclusión no catálogo e, ao mesmo tempo, enviamos unha carta ao Bispado de Lugo para informalos, por se o descoñecen, que a peza foi mercada por Elías Valiña Sampedro, "O cura do Cebreiro", arredor dos anos setenta do pasado século para engordar o patrimonio da aldea do Cebreiro. Dende aquelas, o relevo sempre permaneceu na hospedaría-hospital de San Xiraldo. Cando morreu don Elías, uns seus familiares montaron alí un mesón que rexentaron ata hai algúns anos e que na actualidade está ocupado polos monxes franciscáns que atenden o santuario. A peza desapareceu do mesón, os familiares de Valiña Sampedro leváronna, "como herencia", canda eles. 

Un dos motivos que nos empurrou a solicitar a súa catalogación urxente é para evitar que o relevo "desapareza", tal como xa aconteceu, xunto con outras pezas, co Cristo gótico que presidía o presbiterio (o que hai hoxe é, supostamente, unha copia) e cuxo orixinal, segundo nos fixeron crer (así figura aínda nas páxinas web do Concello de Pedrafita e do Bispado de Lugo) está nun inexistente museo de arte sacra de Madrid. Nin nese ficticio museo nin en ningún outro, mesmo chegaron a asegurar que fora enviado a restaurar no seu momento ao Museo Nacional de Escultura de Valladolid, unha falsedade máis que tamén puidemos comprobar. Cando nos interesamos polo seu paradoiro, pois coma Pilatos, todos se lavaron as mans (que se pasou moito tempo, que se é mellor non remexer no pasado...).

No noso colectivo xa tomamos a decisión, se a Xunta de Galicia non cataloga o relevo, imos chegar ata onde sexa preciso, e non só para que pase a formar parte dos bens patrimoniais de Galicia, senón para que se aclare a quen pertence: se á familia, á Igrexa ou ao conxunto monumental do Cebreiro que foi restaurado con cartos públicos, e con cartos públicos se mercaron as pezas para engordar o seu patrimonio.